En Sıcak Konular

Nuri Gürgür-Türk Ocakları Genel Başkanı
Konuk Yazar-Türk Yurdu
Nuri Gürgür-Türk Ocakları Genel Başkanı
21 Şubat 2009

Yerel Seçimler ve Etnik Fitne



29 Mart’ta yapılacak yerel seçimin sonuçları nasıl çıkarsa çıksın, oluşacak tablo siyasî, sosyal ve psikolojik dengeleri büyük ölçüde etkileyecektir. Bunun derecesinin ne olacağını şimdiden kestirmek elbette mümkün değil. Ancak şu andaki ortam, sonuçların 1989 yerel seçimlerindeki gibi doğrudan siyasî partiler üzerinde değil, anayasal düzen, ulus devlet ve millî kimlikle ilgili alanlarda yakından hissedileceğini gösteriyor.

Seçmenin tercihini etkileyecek yaşanan ekonomik kriz  ve yolsuzluk suçlamaları başta olmak üzere, önemli faktörler var. Özellikle son aylarda piyasaları sarıp sarmalayan durgunluk, art arda kapanan iş yerleri hızla artan işsizlik, üretimin ve ihracatın önemli ölçüde azalması seçmenin tercihini yönlendirecek, bunların siyasî bir maliyeti mutlaka olacaktır. Başbakanın yoğun bir seçim kampanyası uygulayarak, bir ayda yetmiş ilde meydan toplantıları düzenlemesi bu olumsuz faktörleri dengeleme niyetinden kaynaklanıyor. Bunun ne derece etkili olduğu 29 Mart’ta görülecektir. Aslında yerel seçimlerin aktif kesimi PKK-DTP cenahıdır. Örgütün siyasî sözcüleri bu seçimlerin referandum anlamına geleceğini sık sık tekrarlıyorlar. Seçim kampanyasını herkesten önce başlattılar. Çeşitli vesileler bularak, kitlesel gösteriler düzenliyorlar. Çocukları, kadınları ön saflara yerleştirerek, esnafa kepenk indirterek, güvenlik güçleriyle çatışma çıkartarak ortamı olabildiğince gergin tutmaya, halkı kışkırtmaya çalışıyorlar.

Örgütün esas desteği dışarıdan geliyor. Yabancı istihbarat servisleri ilk yıllardan başlayarak, 25 yıl boyunca PKK’yı politik, stratejik ve ekonomik çıkarlarının taşeronu olarak kullandılar. Bunların yanı sıra Batı’lı ülkelerin kamuoyunda PKK’yı liberal ve demokratik anlayışla değerlendiren, terör örgütü olarak değil bölge halkının hak ve özgürlükleri için mücadele veren bir hareket şeklinde gören kesimler var. Bu iki unsurun sempatisini arkalarına alan, onlardan himaye gören örgüt militanları, Batı Avrupa ülkelerinde serbestçe faaliyet gösteriyorlar, para topluyorlar, eleman derliyorlar, diasporalarını oluşturuyorlar. Mesela ETA örgütüne karşı İspanya ile geniş işbirliği yapan Fransa, PKK militanlarının suçlu oldukları belgelense bile yargılanma kanallarını işletmiyor.

Plânlarını gizlemeye gerek duymuyorlar. Hedefleri %50 lerin üzerinde bir oy oranıyla bölgede birinci parti olmak, ellerindeki belediyelerin sayısını olabildiğince artırmak. Böylece halkın iradesini kendilerinin temsil ettiğini öne sürerek devletle pazarlık masasına oturmayı kurguluyorlar. Bu hesapları tutarsa “demokratik özerklik” sloganı üzerinden Türkiye’yi anayasal zeminde paylaşmak suretiyle, ulus devleti federatif zeminde dönüştürmeye çalışacaklar, bu amaca ulaşmak için içeride ve dışarıda yoğun bir propaganda kampanyası başlatacaklar.

Abdullah Öcalan İmralı’daki duruşmaları sırasında “demokratik cumhuriyette birlik” söylemiyle bu stratejinin ilk işaretlerini vermişti; ancak o sıralarda bunun anlamı üzerinde fazla durulmadı. Zamanla olayların gelişmesi sonucu ortaya çıkan tablo, örgütün bu stratejiyi harfiyen uyguladığını gösteriyor. Demokrasi, kültürel haklar, barış ve kardeşlik gibi popüler kavramları sık sık tekrarlayarak, bunları makyaj malzemesi halinde kullanarak, taleplerine kılıf yaparak haklılık ve meşruiyet kazanmak istiyorlar. Ne yazık ki liberal ve demokratik değerlere metafizik anlamlar yükleyen, bunları birer fetiş haline getirdiklerini fark edemeyen bazı entelektüel kesimler, oyunu kavrayamıyorlar. Derin bir aymazlık içerisinde PKK şemsiyesi altında toplanan etno milliyetçi Kürt hareketine, bu etnik fitneye destek veriyorlar.

Dışarıda ise Belçika ve Almanya gibi ülkeler terör örgütüne çifte standart uyguluyorlar tolerans gösteriyorlar. Derhal yakalanıp yargılanmaları gereken PKK’lıların eylemlerine göz yumuyorlar. Türkiye ile işbirliğine yanaşmıyorlar.

2007 genel seçimlerinde örgütün belirlediği isimlerin bağımsız milletvekili olmaları,  meclise girip DTP çatısı altında grup oluşturmaları bazı çevrelerde sevinçle karşılandı. Bu tablo silahların bırakılacağı,  siyasi mücadele yönteminin benimseneceği böylece terörün biteceği şeklinde yorumlandı. Aradan geçen bir buçuk yıl zarfında bu ümitlerin, beklentilerin hayalden ibaret olduğu ortaya çıktı. Örgütün hiyerarşik disiplini en katı şekilde sürüyor. Milletvekili sıfatı siyasî açılım yönünde değil örgütün amaçlarına hizmet için kullanılıyor.

Genel seçimleri izleyen ilk aylarda, başta Ahmet Türk olmak üzere birkaç milletvekili,  kendi inisiyatiflerini kullanmaya kalkışınca sert tepkiyle karşılaştılar.  Etnik Kürt milliyetçiliğinin çatı örgütünün sadece PKK olduğunu, siyasete devam edebilmek için itaate mecbur olduklarını bir kere daha anladılar; hizaya sokuldular. Artık içeride  ve dışarıda düzenlenen toplantılarda, eylemlerde ön saflarda yerlerini alıyorlar. PKK ile irade beraberliklerini her fırsatta tekrarlıyorlar, sıfatlarını kullanarak valileri, kaymakamları, güvenlik görevlilerini baskı altına almaya, sindirmeye, militanlarına yönlendirerek moral destek vermeye çalışıyorlar.

Milletvekili sıfatıyla başta AB kurumları olmak üzere dış ülkelerde kurdukları çeşitli ilişkilerde, görüşmelerde hareketin sözcülüğünü yapıyorlar. Bunun son örneği  geçen Ocak ayının son haftasında Brüksel’de yaşandı. Avrupa Parlamentosu çatısı altında beşinci kez düzenlenen “Türkiye’de Değişim Zamanı” temalı Kürt konferansının baş konuşmacısı DTP Genel Başkanı ve milletvekili sıfatını taşıyan Ahmet Türk idi. Her zaman ki gibi demagoji yaptı, olayları çarpıtarak Türkiye’yi suçladı. Devlet’in “Kürt sorununu terörize ederek Dünya’ya sunmaya çalıştığını” iddia etti.

Ahmet Türk’ün konuşmasında örgütün bir süre önce Kandil Dağı’nda yaptığı toplantıda belirlediği, daha sonra DTP’nin bazı sivil toplum kuruluşlarıyla birlikte Diyarbakır’da düzenlediği toplantıda tekrarlanan talepleri bir kere daha dile getirdi. Avrupalılardan bunları desteklemelerini, Türkiye’yi “arabulucu” sıfatını kullanarak kabule zorlamalarını istedi ve özetle şunları söyledi: “Projelerimiz demokratik özerklik üzerinde şekillenmiştir. Kürtlerin kendi coğrafyasında, kendilerini özgürce yönetebileceği sosyal, siyasal, ekonomik ve kültürel alanlarda kendilerini ifade edebileceği bir yönetim anlayışı; Türkiye’nin bütünlüğü içinde kimliğinin anayasal güvence altına alınması ve ana dilde eğitim yapma hakkı istenmektedir. AB’nin çözümsüzlüğün kimden geldiğini görmesi gerekiyor. Birileri barışçıl çözüm için müdahil olmalı. Avrupa Birliği bir izleme komisyonu oluşturmalıdır. İnanın ki Kürt sorunu, Filistin ve İsrail arasındaki sorundan daha büyük ve daha kapsamlıdır.”

Aynı toplantıda konuşan örgütün diğer sözcüsü Leyla Zana da, Avrupa Birliği’nden hakem rolü oynamasını beklediğini ancak bunun gerçekleşmediğini, sorunun uluslararası hukuk normları gözetilerek çözülebileceğini, bölgenin Kürdistan olduğunu iddia etti.

Türkiye, Avrupalılara arabuluculuk misyonu yüklemek isteyen bu tarz girişimlerin yabancısı değildir. Rumeli 19.yüzyılın ikinci yarısından sonra, Osmanlı Devleti’nden parça parça koparılırken, her seferinde muhatabımız yerel unsurlardan evvel Düvel-i Muazzama olmuştu. Osmanlı’nın güçsüzlüğünden yararlananlar, Devletin elini kolunu bağlayıp paralize etmişler, katliamları, milyonlarca insanın Anadolu’ya sürülmelerini görmezlikten gelmişler, sonuçta siyasi haritayı diledikleri şekilde düzenlemişlerdir.

PKK-DTP ilkel bir kurnazlıkla  bu senaryoyu günümüzde bir kere daha sahneye koymak istiyor. Örgütün milletvekili sıfatını taşıyan elemanları bu sefer uluslar arası irtibat elemanları olarak rollerini üstlenmiş görünüyorlar.

Avrupa’yı devreye sokmaya yönelik girişimlerin diğer ayağı Türkiye’de oluşmuş bulunuyor. Bazı sivil toplum kuruluşları, dernekler, vakıflar ve bazı sempatizan yazarlar kanalıyla toplantılar düzenleniyor, bildiriler yayınlanıyor.

Geçen ay, yardım aldığı kaynakları ve bağlantılarını herkesin bildiği bir vakıf, “Kürt Sorununa Çözüm Önerileri” başlığıyla hazırlattığı raporu kamuoyuna sundu. Raporda Türkiye Devleti’nden yerine getirmesi istenen talepler sıralanıyor:

PKK’lılara sicil affı çıkarılmalı,
Kürtçe ikinci dil olarak okutulmalı,
Türküm, Doğruyum andı kaldırılmalı,
Yerel yönetimlerde Türkçe dışındaki diller kullanılmalı,
Valilerin Belediyeler üzerinde oluşturduğu vesayet sona erdirilmeli,
Tarafsız, bağımsız bir hakikatleri araştırma komisyonu oluşturmalı,
Devlet Kürtlerden özür dilemeli.

Etno milliyetçi Kürt hareketi içerden ve dışarıdan bulduğu bu “yandaş” desteklerle girişimlerini bütün hızıyla sürdürüyor. Bir yandan da  silahlı militanları dağda tutuyor,  mayınlar döşeyerek, zaman zaman karakollara, güvenlik güçlerine ait araçlara saldırılar düzenleyerek varlığını göstermeye çalışıyor. Kış şartları dolayısıyla barınaklarına çekilmiş olmalarını bilinen çevreler  örgütün silahı bırakma eğilimi şeklinde değerlendiriyorlar. Devletin de içerde ve dışarıda operasyonların durdurmasını istiyorlar. Hıyanetle hamakat arasında bir saatin sarkacı gibi gidip gelen bu insanlar, yıllardır yaşanan bunca olaya rağmen PKK’yı anlayabilmiş değiller. Bunun basit bir taktik olduğunu, fiziki şartların elverişli olması  durumunda saldırılarını aynen tekrarlayacaklarını  görmek istemiyorlar.

Öcalan’ın yakalanmasını bahane ederek başta Güney Doğu olmak üzere  birçok şehirde örgütün düzenlediği gösteriler 29 Mart arifesinde  anlamlı ve düşündürücü işaretlerdir. Kimse kendisini kandırmasın;  etnik Kürt milliyetçiliği  bu yerel seçimlerde bölgeyi fethetmeye hazırlanıyor. Bütün güçlerini kullanarak,  her türlü imkândan yararlanarak hedeflerine ulaşmaya, Türk ve Dünya kamuoyunu çoğunluğun kendilerinden  yana olduğunu  ispatlamak istiyorlar. Seçimlerden bir hafta önce  nevruz  kutlamaları var bu yılki gösterileri  ne kadar katılımlı yaparlarsa,  güvenlik güçleriyle halkı karşı karşıya getirerek, çocukları ve kadınları kullanarak ortamı ne kadar gererlerse bunun  sandığa yansıyacağına inanıyorlar.

Seçim sürecinde partiler dikkatlerini  aralarındaki  siyasî polemiklere  yoğunlaştırdıklarından  bu yakın tehlike dikkatlerinden kaçıyor. Oysa gündemin esas konusu bu olmalıdır.  Çünkü Türkiye’nin  bölücü, ayrıştırıcı etnik fitneden daha önemli bir problemi yoktur. Ulus – devletin geleceği, ülkenin bütünlüğü  konularında dikkatli ve duyarlı olan bütün siyasi merkezler, Türkiye’nin partileri  yakın geleceğimizi birinci derecede belirleyici olacağı  aşikâr olan bu meselenin halli hususunda işbirliği yapmalı, çözümler aramalıdır. Konu partiler üstü bir mesele olarak ele alınmalı, daha fazla vakit kaybetmeden teröre ve bölücülüğe karşı millî bir politikanın oluşturulması amacıyla işbirliği yapılmalıdır.



Bu yazı 669 defa okundu.






Yorumlar

 + Yorum Ekle 
    kapat

    Değerli okuyucumuz,
    Yazdığınız yorumlar editör denetiminden sonra onaylanır ve sitede yayınlanır.
    Yorum yazarken aşağıda maddeler halinde belirtilmiş hususları okumuş, anlamış, kabul etmiş sayılırsınız.
    · Türkiye Cumhuriyeti kanunlarında açıkça suç olarak belirtilmiş konular için suçu ya da suçluyu övücü ifadeler kullanılamayağını,
    · Kişi ya da kurumlar için eleştiri sınırları ötesinde küçük düşürücü ifadeler kullanılamayacağını,
    · Kişi ya da kurumlara karşı tehdit, saldırı ya da tahkir içerikli ifadeler kullanılamayacağını,
    · Kişi veya kurumların telif haklarına konu olan fikir ve/veya sanat eserlerine ait hiçbir içerik yayınlanamayacağını,
    · Kişi veya kurumların ticari sırlarının ifşaı edilemeyeceğini,
    · Genel ahlaka aykırı söz, ifade ya da yakıştırmaların yapılamayacağını,
    · Yasal bir takip durumda, yorum tarih ve saati ile yorumu yazdığım cihaza ait IP numarasının adli makamlara iletileceğini,
    · Yorumumdan kaynaklanan her türlü hukuki sorumluluğun tarafıma ait olduğunu,
    Bu formu gönderdiğimde kabul ediyorum.





    Diğer köşe yazıları

     Tüm Yazılar 
    • 15 Nisan 2012 12 Eylül Davası Bu Haliyle Sonuçsuz Bir Girişim Olarak Kalacaktır
    • 28 Mart 2012 Türk Ocakları bu yıl 100.ncü yılını kutluyor
    • 3 Mart 2012 Eğitim Meselesi Siyasallaştırılmamalı
    • 11 Şubat 2012 Yılmaz Öztuna Hakka Yürüdü
    • 10 Şubat 2012 Tarihi Binamız Neden Alınamadı, Nasıl Alınabilir?
    • 1 Şubat 2012 Fransa Parlamentosu ve Sarkozy Türkiyeye Tarih Bir İmkn Sunuyor
    • 15 Ocak 2012 Bir Milli Kahramanı Kaybettik Türk Milletinin Başı Sağolsun
    • 7 Ocak 2012 Uludere Faciası Ahlksızca İstismara Çalışılıyor
    • 30 Aralık 2011 Türkiye Herşeye Rağmen Büyük ve Güçlü Bir Ülkedir
    • 20 Aralık 2011 Türk Ordusu Bu Sataşmalara Müstahak Değildir
    • 5 Aralık 2011 Dersim’in Nedense Konuşulmayan Tarihçesi
    • 26 Kasım 2011 Yeni Anayasa Hazırlıkları Fetiş Haline Getirilmemelidir
    • 5 Kasım 2011 KCK Operasyonlarına Gösterilen Tepkilerin İdeolojik Anlamı Üzerine
    • 21 Ekim 2011 Milli Politika Zarureti
    • 10 Ekim 2011 Türk Toplumunun Sinir Uçlarıyla Oynanmamalı
    • 25 Eylül 2011 Yirmibirinci Yüzyılda Nasıl Bir Türk Ocağı?
    • 6 Eylül 2011 İsrail ile Savaşın Diğer Yüzü
    • 1 Eylül 2011 Tarihi Gafın Diğer Yüzü
    • 1 Eylül 2011 Işık Koşaner’e Tepkiler Haklı Sayılabilir mi?
    • 15 Ağustos 2011 Suriye’deki Olaylara İlgisiz Kalamayız

    Yazarlar

    En Çok Okunan Haberler

    Şirket Haberleri ŞİRKET HABERLERİ


    Haber Sistemi altyapısı ile çalışmaktadır.
    6,794 µs