En Sıcak Konular

Üzeyir Lokman Çaycı

Varoluş Üçgeni
Üzeyir Lokman Çaycı
31 Mayıs 2011

Şehitler ölmezler



Yıl 1993...  bir sabah, güneşi henüz görmeden :  «Ses ver anne... Bugün yine sesini duymak istiyorum.» derken… O da benimle yürek bağı kurdu.  O anda annem  bana telefon açtı :  «Oğlum baban hastalandı, hep seni sayıklıyor. Mümkünse hemen buraya gel.» dedi.

İşyerinden atılma ihtimaline rağmen Türkiye’ye gitmeye karar verdim. Bana emek veren, destek olan yıllarca birlikte aynı çatı altında yaşadığım babam için yola koyuldum. Uçaktan iner inmez vakit kaybetmeden garajlara geldim. İlk saat içerisinde Mersin’e hareket edecek otobüslerden birinde  yer buldum. Sabahleyin erken saatlerde Mersin’e geldim. Babamın hastanede olduğunu komşulardan öğrendim. Koşar adımlarla oraya gittim. Giriş oldukça zor idi. Ahiret suali gibi sorulan sorulara cevaplar verdim. Babamın hastalığı sebebiyle Fransa’dan geldiğimi söyledim. Kimliğimi bırakmam istendi.Onu da verdim. Gözüm hiç bir şeyi görmüyordu. Babam, annem gözümde tütüyordu. Hasret öyle bir anda,  bir iki kelimeyle izah edilebilecek bir şey de değildi.

Yukarı çıktığım zaman babamın durumunun çok ciddi olduğunu gördüm. Gözyaşlarımı tutamadım. Beni görünce yattığı yerde doğrularak oturdu ve uzanarak bana sarıldı. «Oğlum…» dedi. Orada kardeşlerim ve annem de vardı. Bir hasta ve yakınları da bizi izliyorlardı. Babamın bana sarıldığı an orada bulunanların hepsi gözyaşlarını tutamadılar. Ölüm döşeğinde bulunanların görünüşleriyle onu sevenlerin bakışlarını birileri yazı haline dönüştürmek isteselerdi,  o an ne yazabilirlerdi ki?

Oradaki bulunanların tek tek bakışlarını inceledim.

«Sürekli sevgileriyle sizi büyütenlere söyleyecek bir sözünüz yok mu?» dedim kendi kendime...  Ateşin özünde yaşayan günah tacirleri geçti gözlerimin önünden...  Çivi çakılan aykırılıklar...  Yüzlerine bakılmayan ayrılıklar resimlendi...

Üç gün üç gece babamla birlikte kaldık. Ona hizmet etmek, onun bana söylediklerini dinlemek bana haz verdi. Bana : « Dindar görünenlere, dini kullananlara inanma! Din yaşanır. Aldatanlar ve aldananlar din dışında kalırlar. İki yüzlü insanlara dikkat et. » dedi. Bu sözlerden sonra babam ALLAH’ın ismini anarak gözlerini kapadı. Gece veya gündüz,  üç gün içinde oraya tek bir doktorun geldiğini görmedim. Babamın ölüm raporu yazıldı… Cenazeyi mezarlığa veya cenaze namazının kılınacağı yere nasıl götüreceğimi sordum. Taksi tut dediler. Taksi tuttum, babamın ayakları arkadan sarkıyordu. Oradakilere sordum : «Bu vilayette, bu hastanede hiç cenaze arabası veya ambulans yok mu» dedim. Bana  «olmaz olur mu? Baştabip beye söylemeniz gerekir», dediler.  Neyse, baştabip odasının kapısını tıklayarak içeriye girdim. Baştabip masanın üzerine ayaklarını atmış, sınırsız bir keyifle döner koltuğa yatar gibi iyice yaslanmış, dönerek televizyon seyrediyordu. Bana olmaz dedi önce… sonra ben biraz sert konuşunca ambulans şöforüne emir verdi ve babamı mezarlığa götürdük. Kefen ve mezar yeri de hızla hazırlandı.  Mezarlıkta iki imam öncülüğünde cenaze yıkandı ve namaz da gerçekleştirildi.

Bir yıl sonra Fransa’da gördüğüm rüyalar sebebiyle bir gece uyuyamadım. Sabahleyin erkenden anneme telefon açtım.

Erkek kardeşimi annemin, gözyaşlarıyla askere yolcu ettiğini öğrendim. Annem bana : « Hasan’ımı bu gün yolcu ettim... Askere gitti oğlum! » dedi.

İki ay sonra doğuda teröristlerle yapılan bir çatışmada kardeşimin şehit olduğunu öğrendim. Üç gün sonrası için uçak bileti bulabildim.  Vakit  kaybetmeden iş yerinden otuz altı gün  izin alarak Türkiye’ye hareket ettim.

Ben gittiğim zaman cenazenin kaldırıldığını ve babamın mezarıyla komşu olduğunu öğrendim. Bir taksi tutarak annemle, «babamın ve kardeşimin mezarlarını» ziyaret ettim.

Annem için için ağlıyordu. Onu hergün kardeşime ait  teslim edilen eşyalarla, ayakkabılarıyla başbaşa görüyordum.

İzin süremin son haftasında bir perşembe gecesi annemin gece yarısı gezinerek dua ettiğini gördüm. Uyuya kalmıştım. Sabah ezanı okunuyordu.

Bu esnada kapının açıldığını ve annemin dışarıya çıktığını hissettim.  Kalktım, abdest aldım ve evimizin yakınında bulunan camiye gittim.

Geldiğim zaman annem evdeydi. «Anneciğim neredeydin?» diye sordum.  Oğlum  kardeşin Hasan bir çok kez uyudum uyandım bana: «Anne, benim yanıma gel, mezarımın başucundaki taşı kaldır... bir pamukla başımdan akan kanı sil», dedi.  Gittim oğlumun toprağa konulmasının otuz üçüncü gününde başından akan sıcak kanları sildim. Hasan’ımı çok iyi gördüm...  Biraz da sohbet ettik.  Bana : «Anneciğim şu an iktidarda bulunan insanlar bize kurşun sıkanlarla işbirliği içerisindeler... Bu tehlikeli işbirliğini sinsice gizliyorlar. Onlar ve işbirlikçileri üstelik inançlı görünerek insanlara ve komutanlarımıza kötülük yapmaktan çekinmiyorlar. Onların bizim hallerimizden ve sizin acılarınızdan hiç haberleri yok! Siyasi ihtirasları için dinimizi ve teröristleri kullanıyorlar... Kuran-ı Kerim başka kitapların, başka niyetlerin içerisinde eritilmeye çalışılıyor... Abdülhâlik Gücdevani Hazretleri’nin manevi evlâdına ilettiği öğütlerini mutlaka okuyun. İnsanlar içtikleri sulara, yedikleri gıdalara, karşılaştıkları bilinmezlere dikkat etsinler... Unutmayın, sır kapısı tektir. Anneciğim son bir defa daha alnımdan akan kanı sil ve üstümü ört. Ağabeyime selamımı söylemeyi de unutma. Allah’a emanet olun...» dedi bana. «Alnından akan kanı sildikten sonra tekrar kapadım kardeşinin mezarını... Ve buraya geldim oğlum».

Mersin, 10.11.2006

Selam ve sevgilerimle.

Üzeyir Lokman ÇAYCI
İç Mimar – Endüstri Tasarımcısı
55, rue Louise Michel
78711 Mantes la Ville
FRANCE


http://www.artmajeur.com/serap/

http://www.haberevet.com/haber/20110412/312336/siir-sevenlerin-cok-yakindan-tanidigi-dev-bir-isim-uzeyir-lokman-cayci.html

Resim : Üzeyir Lokman ÇAYCI


 



Bu yazı 707 defa okundu.






Yorumlar

 + Yorum Ekle 
    kapat

    Değerli okuyucumuz,
    Yazdığınız yorumlar editör denetiminden sonra onaylanır ve sitede yayınlanır.
    Yorum yazarken aşağıda maddeler halinde belirtilmiş hususları okumuş, anlamış, kabul etmiş sayılırsınız.
    · Türkiye Cumhuriyeti kanunlarında açıkça suç olarak belirtilmiş konular için suçu ya da suçluyu övücü ifadeler kullanılamayağını,
    · Kişi ya da kurumlar için eleştiri sınırları ötesinde küçük düşürücü ifadeler kullanılamayacağını,
    · Kişi ya da kurumlara karşı tehdit, saldırı ya da tahkir içerikli ifadeler kullanılamayacağını,
    · Kişi veya kurumların telif haklarına konu olan fikir ve/veya sanat eserlerine ait hiçbir içerik yayınlanamayacağını,
    · Kişi veya kurumların ticari sırlarının ifşaı edilemeyeceğini,
    · Genel ahlaka aykırı söz, ifade ya da yakıştırmaların yapılamayacağını,
    · Yasal bir takip durumda, yorum tarih ve saati ile yorumu yazdığım cihaza ait IP numarasının adli makamlara iletileceğini,
    · Yorumumdan kaynaklanan her türlü hukuki sorumluluğun tarafıma ait olduğunu,
    Bu formu gönderdiğimde kabul ediyorum.





    Diğer köşe yazıları

     Tüm Yazılar 
    • 11 Mart 2016 Harem Konusu
    • 12 Şubat 2016 Ordu ve siyaset
    • 16 Ocak 2016 Muhalefet partileri nasıl şekillendirildi?
    • 31 Ekim 2015 Seçimler Ve Türkiyemiz
    • 3 Eylül 2015 Tilki
    • 22 Ağustos 2015 Öfkenin Bir Ucu
    • 25 Temmuz 2015 Ah Ahmet Vefik Paşa Ah!
    • 12 Temmuz 2015 AKP'li yöneticilerin suç ve günah işleme özgürlükleri
    • 8 Aralık 2014 Geçmişteki zulüm tezgahı bu kez AKP tarafından kuruldu!
    • 12 Kasım 2014 Eğitim Sisteminin Ve Ahlakın Çürütülmesi İçin
    • 9 Ağustos 2014 Kime oy vereceğiz ?
    • 25 Haziran 2014 Atatürkçesine
    • 20 Ocak 2014 Onu susturun!
    • 20 Aralık 2013 AKP yöneticileri ve dindar gençlik SAFSATALARI
    • 2 Aralık 2013 Aynadaki Adam
    • 19 Kasım 2013 İstanbul
    • 11 Kasım 2013 Atatürk Ve Ayhan Baran
    • 20 Ekim 2013 Evet Tayyip dünya lideri!
    • 30 Ağustos 2013 İstiklali olmayanın istikbali olamaz!
    • 3 Temmuz 2013 Hıyarname

    Yazarlar

    En Çok Okunan Haberler


    Haber Sistemi altyapısı ile çalışmaktadır.
    5,813 µs